Szczecin

JAK CIĄGNIE ARCYBISKUP
Abepe Życiński mówi. Księża piszą. My liczymy. Bóg łapie się za
głowę.
Na pytanie intelektualnej kolubryny "Gazety Polskiej", czyli Elżuni

Isakiewicz, A czy trzeba się spowiadać z tego, że się czyta
"NIE"?, abepe
Józef Życiński zechciał odpowiedzieć: Obawiam się, że wśród tych,
którzy
czytają "NIE", raczej niewiele osób chodzi do spowiedzi. Ale
problem można
by sformułować przez analogię: czy trzeba się spowiadać, że się
kąpało w
gnojówce? Akurat spowiedź nie jest tu najważniejsza, tylko fakt, że ktoś
wybiera za swoje środowisko naturalne tę gnojówkę (podkreślenie P.Ć.).
Mówiąc to abepe Życiński najwidoczniej nie znał jeszcze wszystkich
wonności
wydobywających się z łóżka swego kolegi z komanda czerwonych beretów
abepe
Juliusza Paetza. Nie znał też treści listu skierowanego do gnojówki, czyli

redakcji "NIE", przez tych, którzy do spowiedzi chodzą na pewno.
Jest to
list księży uczestniczących w tzw. kolędzie dekanalnej odbywanej z
udziałem
abepe metropolity szczecińsko-kamieńskiego Zygmunta Kamińskiego, podpisany
imionami i nazwiskami.
Najogólniej jest to skarga na pazerność takich purpuratów jak abepe
Kamiński, Paetz i Życiński. Bo to, co dzisiaj z kapłanami wyrabiają
biskupi
i do czego nas zobowiązują, to przechodzi ludzkie pojęcie. Księża-nadawcy

próbują granice ludzkiego pojęcia przedstawić w złotówkach, dodając do
listu
kopię dokumentu "Znowelizowane normy finansowe obowiązujące od
1.01.2001 r.
w całej
Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej".
Księża piszą: Według "Schematyzmu Diecezji
Szczecińsko-Kamieńskiej" wyd.
1995 r., s. 44 - Archidiecezję zamieszkuje 1 103 200 mieszkańców. A parafii

jest 254, kapłanów ponad 580. Te liczby są potrzebne do obliczenia
wielkości
opłat znajdujących się w tzw. normach finansowych.
Wedle tych danych dokonaliśmy obliczeń, których wyniki zamieszczamy w
tabeli.
Księża piszą: Ile pieniędzy każdego miesiąca otrzymuje Biskup i co z
nimi
robi? (Na utrzymanie Kurii zarabia sklep z książkami i dewocjonaliami w
Kurii). Warto o to zapytać. My nie możemy zapytać, bo człowiek o kamiennej

twarzy (Kamiński) wiemy, co może z nami zrobić (zasuspendować, wyrzucić z

parafii, jak wielu młodym kapłanom to już się przydarzyło - w lutym br.
odszedł ks. Grzegorz, młody z Wolina) (...)
Kiedy był poprzedni ekonom AWSD Ks. Darek Żarkowski, miał nadwyżkę na
koncie
seminaryjnym 100 tys. zł. Trzeba było zmienić ks. ekonoma, wysłać go do
katedry kamieńskiej na proboszcza, a te pieniądze zabrać, by przeznaczyć:
komu i na co? (...)
Jest Dom Księży Emerytów w Kamieniu Pomorskim. Obraz nędzy i rozpaczy.
Wstyd
pokazać. W tym domu przebywa 3 księży. Jest jeszcze pomieszczenie jedno,
ale
zimne i nie do zamieszkania, byle jakie. W takich warunkach mieszkają
księża, którzy całe życie pracowali dla diecezji. Arcybiskup przychodząc
do
diecezji mieszkał długie miesiące w Kurii, a cały pałac przy ul. Piotra
Skargi poddał remontowi za 8 miliardów starych zł z diecezjalnej kasy. Ks.
abp M. Przykucki odchodząc na emeryturę kazał sobie w budynku poprzedniej
Kurii przygotować mieszkanie za 4 miliardy st. zł, a dla księży emerytów
-
cała diecezja płaci i jakie pomieszczenia mają? Proszę jechać i
zobaczyć,
czy są bicze wodne, jak w rezydencji arcybiskupów. (...)
Dlaczego biskupi nie podadzą swoich dochodów, ile otrzymują za
bierzmowanie,
odpusty i inne uroczystości, po których wyciągają rękę do proboszczów.
To są
potentaci finansowi. Mówi się w gronie naszych szczecińskich kapłanów,
że bp
Gałecki Jan jest najbogatszym człowiekiem Szczecina. Są przecież ludzie,
którzy pracują w bankach i mają wgląd w konta, a to są czasem nasi
krewni, i
w tajemnicy nam też to mówią. (...)
Nie ma do kogo wołać i co mówić. Arcybiskup rozmawiać nie chce. Ksiądz
młody
pisał kilka razy z Tarasu Górnego w Gryfinie, prosząc o spotkanie i
rozmowę,
ale nie doczekał się. Zostawił w tamtym roku wszystko i powiedział, że
takiej współpracy nie chce. I odszedł z kapłaństwa. (...)
Nie ma komu się poskarżyć. Pan Bóg za daleko, ludzie nie wiedzą, a
jeżeli
nawet w czasie kolędy im to mówimy w Szczecinie, to nie wierzą. Trzeba
więc
o tym mówić i pisać. Chciejcie nam w tym wszystkim
pomóc, bo to jest prawda, a prawdy nie należy się wstydzić. (...)
Pozdrawiamy serdecznie
cały redakcyjny zespół
księża dekanatów szczecińskich
(podpisy czytelne tylko do wiadomości redakcji)
Czerwone i fioletowe berety od czasu do czasu palną kazanko o ubóstwie,
wyrażą troskę o bezrobotnych, publicznie stwierdzą obrzydzenie wobec tych,

którzy się kąpią w gnojówce. Dyskretnie trzepią miliony złotych na
twarz,
choć oficjalnie deklarują, że żyją powietrzem i miłością. Czasem
przelecą
jakiegoś kleryka. Tak w skrócie wygląda rzeczywistość Kościoła kat.
Jak to napisali księża z dekanatów szczecińskich? Pan Bóg za daleko...
Autor : Przemysław Ćwikliński

--
Dziękuję, że zwróciłeś się właśnie do mnie z tym pytaniem.
Odpowiem ci, skoro tak ładnie mnie o to prosisz.
O który okres mego życia pytasz?
Czy chodzi ci o czas szkoły parafialnej, czy o czas szkoły wyższej?
--
O czas szkoły parafialnej.
--
W przedsoborowej szkole parafialnej nauczyłem się, że nigdy nie należy
kłamać.
Nie należy kłamać nigdy.
Zatem nawet wtedy nie należy kłamać, gdyby kłamstwo mogło w jakiś
sposób ocalić
świat.
--
A teraz pytam o czas szkoły wyższej.
--
Ja wiedziałem, że tak będzie.
W szkole wyższej mój profesor od teologii moralnej radził studentom:
‘Jeśli można byłoby ocalić cały świat przez kłamstwo, moja
rada jest taka:
skłam’.
--
Jakie są źródła tak skrajnych różnic w podejściu do problemu kłamstwa
i
oszustwa?
--
Powody są jednoznaczne i proste.
Szkoła parafialna była prowadzona w kręgu kultury słowiańskiej
– na obszarze
Rzeczypospolitej.
Szkoła wyższa była w kręgu kultury śródziemnomorskiej – na
obszarze Włoch.
--
To ułatwia mi zrozumienie dlaczego profesor teologii moralnej wyraził
właśnie
taką opinię.
Porozmawiajmy o tym, przytaczając przykłady z Pisma Świętego i z życia
współczesnego.
Dobrze?
--
Dobrze.
Na początek ustalmy cel oszustwa i kłamstwa.
Oszustwo i kłamstwo ma na celu ograniczenie publicznego przepływu
informacji.
Przynajmniej przez jakiś czas - zawsze istotny z punktu widzenia oszusta.
Kontrolowanie przepływu informacji jest bowiem oznaką władzy.
Kontrolowanie przepływu informacji jest niezawodną gwarancją zachowania
honoru
osobistego i grupowego.
--
Znawcy kultury śródziemnomorskiej wyróżniają osiem typów oszustwa.
Chodzi o te, które ma na celu ocalenie lub zdobycie honoru.
Przypomnijmy sobie kilka biblijnych przykładów.
--
Pierwszym typem oszustwa jest ukrycie porażki.
Niektóre oszustwa mają na celu ukrycie porażki jednostki lub grupy.
Ukrywają, że jednostka lub grupa nie spełniają najwyższych ideałów lub
wymagań
społecznych.
--
Antropolodzy opowiedzieli współczesnym libańskim wieśniakom przypowieść
o dwóch
synach.
Nie zadali jednak Jezusowego pytania.
Poprosili ich tylko o ocenę postępowania obu.
--
Libańscy wieśniacy byli jednomyślni.
Syn, który powiedział ojcu, że pójdzie do pracy w polu, ale w
rzeczywistości
nie poszedł,
ich zdaniem, zachował się honorowo.
Dał on ojcu pełną szacunku odpowiedź i powiedział mu, co ten chciał
usłyszeć.
--
Natomiast syn, który najpierw odmówił ojcu, a później poszedł,
postąpił
haniebnie.
Jego publiczna odmowa spełnienia prośby była dla ojca obrazą.
Podważyła jego autorytet rodzicielski.
Libańscy wieśniacy nie tolerowaliby takiego okrycia hańbą ojca przez syna.

--
Jaki z tego wniosek?
W kulturze śródziemnomorskiej stwarzanie pozorów jest dużo ważniejsze
niż
istniejąca rzeczywistość.
Pierwszy z synów skłamał, aby ukryć swoją odmowę.
Jest to biblijny przykład pierwszego typu oszustwa.
--
W samej przypowieści warto zwrócić uwagę, że Jezus nie pytał o
‘honor’.
Postawił inne pytanie: ‘ Który z tych dwóch spełnił wolę
ojca?’.
Dzisiejsi mieszkańcy krajów śródziemnomorskich zgodziliby się z
odpowiedzią,
jaką dali Jezusowi Jego współcześni.
--
W kulturze śródziemnomorskiej pytanie, jakie zadał Jezus, nie jest
pierwszym,
jakie przychodzi na myśl osobie wychowanej w tej kulturze.
--
Drugim typem oszustwa jest ukrycie nieumyślnej porażki.
Ludzie ponoszą porażkę, bo coś im się nie udaje mimo poniesienia
największych
wysiłków.
Taką porażkę również należy ukryć za pomocą kłamstwa.
Z tego tylko powodu, że zagrożony jest czyjś honor.
--
Uczony w Prawie, który pytał Jezusa o życie wieczne.
Chciał Go podejść i bynajmniej nie chciał ponieść porażki.
W kulturze śródziemnomorskiej każde pytanie jest pewnego rodzaju wyzwaniem.

Trzeba na nie odpowiedzieć, choćby się nie znało odpowiedzi
--
Nawet dziś lepiej jest wskazać turyście złą drogę niż przyznać, że
się jej nie
zna.
Nie można się przyznać, że nie wie się, gdzie znajduje się jakiś
zabytek czy
pomnik.
W basenie Morza Śródziemnego niewiedza to wstyd.
Natomiast pozory wiedzy są godne pochwały.
--
Jezus zastosował swą ulubioną strategię.
Odpowiedział pytaniem, które miało w sobie obraźliwą nutę:
‘Jak czytasz?’.
Obraźliwe, bo znawca Prawa potrafi czytać.
--
Jednocześnie była to pułapka, w którą uczony w Prawie dał się złapać.

Odpowiadając pokazał, że zna odpowiedź na swoje pytanie.
Bez wahania poprawnie zacytował biblijny fragment.
Jego gra został zdemaskowana.
Jezus publicznie okrył go wstydem.
--
Uczony w Prawie szybko rzucił następne pytanie.
Ono również było podstępem, kłamstwem, udawaniem niewiedzy.
Miało jednak ważniejszy cel.
Miało ukryć nieudaną próbę złapania Jezusa w pułapkę.
Miało ukryć nieumyślną porażkę.
--
Trzecim typem oszustwa są fałszywe zarzuty.
W ten sposób atakuje się honor innej osoby, aby ochronić własny.
W dzisiejszym świecie mawia się, że najlepszą obroną jest atak.
W świecie Jezusa atak przyjmował formę fałszywych zarzutów.
--
Przykładem fałszywych zarzutów jest oskarżenie Jezusa o to
jakoby był Samarytaninem, który jest opętany przez złego ducha.
Kiedy Żydzi formułowali te zarzuty, dobrze wiedzieli, że oba są
nieprawdziwe.
Chcieli bowiem oczernić Jezusa i splamić Jego honor, po to, by ocalić
własny.
--
Czwartym typem oszustwa jest unikanie kłótni i kłopotów.
Unikanie kłótni i kłopotów jest bardzo ważne w kulturach, w których
podstawową
wartością jest honor.
Tamtejsze kłótnie mogą bardzo szybko przekształcić się w bójkę.
A ta może zakończyć się czyjąś śmiercią lub mieć równie poważne
skutki.
--
W rzeczywistości nikt nie chce takich konsekwencji.
Dlatego ludzie uciekają się do kłamstwa i oszustwa.
Chcą uniknąć kłótni i kłopotów.
Kłótnia bowiem jest ujmą na honorze.
--
Jako biblijny przykład przybliżmy sobie sprawę zaparcia się Kefasa.
Piotr zatrzymał się w pobliżu dziedzińca i obserwował rozwój wydarzeń.
Chciał wiedzieć i być może miał jakieś ludzkie nadzieje.
Tymczasem jakaś służąca publicznie zasugerowała, że ma on jakiś
związek
z ‘Galilejczykiem’.
Piotr ‘wobec wszystkich’ zaprzeczył.
Zaraz potem ponownie skłamał, uciekając się nawet do przysięgi.
--
Piotr przysiągł: ‘Nie znam tego człowieka’.
Zrobił to mimo wyraźnego zakazu fałszywego przysięgania na imię Boga.
--
W sumie Piotr skłamał trzykrotnie.
Piotr trzy razy zełgał z zimną krwią, aby uniknąć kłopotów.
--
Dziś ktoś mógłby się dziwić, jakich to kłopotów Piotr mógł chcieć
uniknąć.
Obawiał się, że może spotkać go taki sam los, jak Jezusa.
Wolał skłamać niż powiedzieć prawdę i ponieść jej konsekwencje.
--
Oprócz próby uniknięcia kłótni i kłopotów, to samo zdarzenie, kłamstwo
Piotra,
można interpretować jako próbę ukrycia jego nieumyślnej porażki.
Podczas Ostatniej Wieczerzy, Jezus powiedział, że wszyscy Go opuszczą, gdy
będzie w potrzebie.
Piotr gwałtownie temu zaprzeczył.
Nie dotrzymał chełpliwych obietnic.
Uciekł wraz z innymi, gdy pojmano Jezusa.
Poniósł porażkę.
--
W miejscu, w którym obserwował przebieg wydarzeń, Piotr miał do wyboru:
- uznać swą porażkę i być lojalnym uczniem,
- chronić swój honor, kłamiąc na temat swego związku z Jezusem.
Wybrał drugie rozwiązanie, aby ukryć swą porażkę jako ucznia.
--
Piątym typem oszustwa jest kłamstwo dla zysku, czasami materialnego.
W kulturze śródziemnomorskiej honor był częściowo mierzony materialnym
bogactwem.
Zresztą na Bliskim Wschodzie jest tak do dziś.
[Dlatego ani Żydzi ani Palestyńczycy nie współczują ubogim ofiarom swych
zbrojnych starć].
--
Z czasów starożytnych pochodzi mniemanie, że ilość wszystkich dóbr
materialnych
jest ograniczona
i już została rozdzielona.
Słynny biblijny cytat brzmi przecież: ‘Tam, skąd to pochodzi, nie
ma nic
więcej’.
Ludzie związani z kulturą basenu śródziemnomorskiego do dziś mają takie
przekonanie.
Na niektórych internetowych listach dyskusyjnych od czasu do czasu pojawia
się
słynny cytat –
‘Suma inteligencji na świecie jest stała – liczba
ludności rośnie’.
--
Z powodu stałości dóbr, wszelkie bogacenie się [także intelektualne] jest

wstydliwe.
Istnieje bowiem podejrzenie kradzieży [także intelektu].
Jak więc można się wzbogacić?
Oszukując w interesach lub starając się być przebiegłym i chytrym.
Dlatego to pewien polski ateista, udający Żyda, utrzymuje, że pierwszy
milion
dolarów trzeba ukraść.
--
Wróćmy jednak do sprawdzonej praktyki brania przykładów z Biblii.
Problem piątego typu oszustwa dobrze ilustruje historia winnicy Nabota.
Winnica jest podstawą honoru Nabota.
Nabot był zobowiązany utrzymywać winnicę.
--
Król zaproponował, że ją od niego odkupi lub da w zamian inną.
Propozycja króla była w rzeczywistości niewłaściwa i haniebna.
Najzwyczajniej godziła wprost w honor Nabota.
Mimo to, król miał nadzieję, że zdoła namówić Nabota.
--
Nabot, w obronie swego honoru, odmówił.
Tym samym król został okryty hańbą.
Odmowa prośbie króla, wprost bowiem godzi w królewski honor.
Król został przyłapany na niegodnym czynie.
Dlatego zechciał łaskawie umrzeć [, bo król zawsze robi łaskę, cokolwiek

uczyniłby].
--
Król jednak został ocalony przez swą żonę.
To ona kłamstwem i fałszywymi oskarżeniami (trzeci typ oszustwa)
zniszczyła
honor Nabota.
... read more »